Η ιστορία του αναρχισμού στην Κίνα

 

Το αναρχικό κίνημα στην Κίνα υπήρξε μια ισχυρή πνευματική και πολιτική δύναμη, ιδιαίτερα κατά τις δύο πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, παίζοντας καθοριστικό ρόλο στον μετασχηματισμό της κινεζικής κοινωνίας πριν από την κυριαρχία του Κομμουνιστικού Κόμματος. 

Politeianet +2

Βασικά Χαρακτηριστικά και Ιστορική Διαδρομή

• Πρώιμη Εμφάνιση: Ο αναρχισμός εισήχθη στην Κίνα από φοιτητές που ζούσαν στο εξωτερικό, κυρίως στο Τόκιο και το Παρίσι, γύρω στο 1906-1907.
• Σχολές Σκέψης:
• • Ομάδα του Παρισιού: Επηρεασμένη από τον Πέτρο Κροπότκιν, έδωσε έμφαση στην επιστήμη, την εκπαίδευση και την κατάργηση των παραδοσιακών εθίμων.
  • Ομάδα του Τόκιο: Εστιάστηκε περισσότερο στην αγροτική ζωή, τον παραδοσιακό κινεζικό πολιτισμό και την αντίσταση στον εκμοντερνισμό.
• Κίνημα της 4ης Μαΐου (1919): Ο αναρχισμός ήταν η κυρίαρχη τάση της ριζοσπαστικής διανόησης εκείνη την περίοδο, προωθώντας ιδέες για την κοινωνική απελευθέρωση και την ισότητα των φύλων.
• Παρακμή: Η άνοδος του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος (ΚΚΚ) μετά το 1921 και η αυστηρή οργάνωσή του οδήγησαν σταδιακά στην αποδυνάμωση των αναρχικών ομάδων. 
  Δυσήνιος Ίππος +3

Σημαντική Βιβλιογραφία

Αν θέλετε να μελετήσετε σε βάθος την ιστορία αυτή, το βιβλίο αναφοράς στα ελληνικά είναι:

• "Το αναρχικό κίνημα στην Κίνα" του Albert Meltzer (Εκδόσεις Ελεύθερος Τύπος), το οποίο αναλύει τον αγώνα ενάντια στον δεσποτισμό και την τυραννία. 
  protoporia +2

Διαθέσιμες Πηγές για Μελέτη

• Μπορείτε να βρείτε το βιβλίο του Meltzer σε ψηφιακή μορφή στο Ipposd.org ή σε βιβλιοπωλεία 

..........................................

Ο Λίου Σιφού (Liu Shifu, 1884–1915), γνωστός απλώς ως Σιφού, θεωρείται ο «πατέρας» και η «ψυχή» του κινεζικού αναρχισμού. Η ζωή του ήταν μια πορεία από τον επαναστατικό εθνικισμό και την τρομοκρατία προς έναν καθαρό, ηθικό αναρχοκομμουνισμό. 

University of St Andrews +2

Βασικά Στοιχεία της Ζωής του

• Πρώιμη Δράση: Γεννήθηκε σε μια εύπορη οικογένεια στην Καντόνα (Guangdong). Στα νιάτα του συμμετείχε σε απόπειρες δολοφονίας αξιωματούχων της δυναστείας Τσινγκ. Το 1907, έχασε το αριστερό του χέρι σε μια τυχαία έκρηξη βόμβας που προοριζόταν για έναν στρατηγό.
• Φυλακή και Μεταστροφή: Κατά τη διάρκεια της διετούς φυλάκισής του, μελέτησε Βουδισμό και αναρχικά κείμενα από το Παρίσι, γεγονός που τον οδήγησε στην αποκήρυξη της βίας και την υιοθέτηση του αναρχισμού.
• Το Όνομά του: Το όνομα «Σιφού» (Shifu) σημαίνει «διδασκαλία της ανανέωσης». Εγκατέλειψε το οικογενειακό του επίθετο (Λίου) για να δείξει την αντίθεσή του στο παραδοσιακό οικογενειακό σύστημα. 
  The Anarchist Library +5

Η «Εταιρεία της Συνείδησης» (Conscience Society)

Το 1912 ίδρυσε την «Εταιρεία της Συνείδησης» (Xinshe), η οποία βασιζόταν σε έναν αυστηρό κώδικα 12 σημείων. Οι ακόλουθοι του Σιφού δεσμεύονταν να: 

University of St Andrews +1

1. Μην τρώνε κρέας.
2. Μην πίνουν αλκοόλ.
3. Μην καπνίζουν.
4. Μην χρησιμοποιούν υπηρέτες.
5. Μην χρησιμοποιούν ρίκσο (ανθρώπινα οχήματα).
6. Μην παντρεύονται.
7. Μην χρησιμοποιούν οικογενειακό όνομα.
8. Μην γίνονται κυβερνητικοί αξιωματούχοι.
9. Μην γίνονται μέλη κοινοβουλίων.
10. Μην εντάσσονται σε πολιτικά κόμματα.
11. Μην υπηρετούν στον στρατό.
12. Μην πιστεύουν σε καμία θρησκεία.

Ιδεολογία και Δράση

• Αναρχοκομμουνισμός: Πίστευε σε μια κοινωνία χωρίς τάξεις και κράτος, όπου οι πόροι θα ήταν κοινοί. Επηρεάστηκε βαθιά από τον Πέτρο Κροπότκιν και την ιδέα της «αλληλοβοήθειας».
• Εσπεράντο: Υπήρξε θερμός υποστηρικτής της Εσπεράντο ως διεθνούς γλώσσας που θα καταργούσε τα εθνικά σύνορα.
• Εκδόσεις: Εξέδιδε το περιοδικό «Η Φωνή του Λαού» (Minsheng), το οποίο ήταν το σημαντικότερο όργανο προπαγάνδας του αναρχισμού στην Κίνα. 

Πέθανε από φυματίωση το 1915, σε ηλικία μόλις 31 ετών, εξαντλημένος από τη φτώχεια και την υπερεργασία για το κίνημα. Παρά τον σύντομο βίο του, οι ιδέες του επηρέασαν καθοριστικά το Κίνημα της Νέας Κουλτούρας και την επόμενη γενιά Κινέζων ριζοσπαστών. 

University of St Andrews +3

.....................

εκτός από τον Σιφού, υπήρξαν και άλλες εμβληματικές προσωπικότητες που διαμόρφωσαν τον κινεζικό αναρχισμό, χωρισμένες κυρίως σε δύο γεωγραφικές ομάδες:

Η Ομάδα του Τόκιο (Αγροτικός Αναρχισμός)

Αυτή η ομάδα εστίασε στην επιστροφή στην παράδοση και την αγροτική κοινότητα.

• He Zhen (Χε Τζεν): Μία από τις πρώτες και πιο δυναμικές φεμινίστριες αναρχικές της Κίνας. Ίδρυσε την «Εταιρεία για την Ανάκτηση των Γυναικείων Δικαιωμάτων» και υποστήριξε ότι η γυναικεία απελευθέρωση είναι αδιαχώριστη από την κατάργηση του κράτους και της οικονομικής εκμετάλλευσης.
• Liu Shipei (Λίου Σιπέι): Σύζυγος της Χε Τζεν και σπουδαίος λόγιος. Προσπάθησε να συνδέσει τον αναρχισμό με την αρχαία κινεζική φιλοσοφία (κυρίως τον Ταοϊσμό) και τον κοινοτισμό των αγροτών, αντιτιθέμενος στον βιομηχανικό εκμοντερνισμό.

Η Ομάδα του Παρισιού (Ορθολογικός Αναρχισμός)

Αυτή η ομάδα ήταν πιο «δυτική», πιστεύοντας στην επιστήμη και την πρόοδο.

• Wu Zhihui (Γου Τζιχούι): Γνωστός για την καυστική του γλώσσα και την απόλυτη πίστη στην επιστήμη. Ήταν πολέμιος του Κομφουκιανισμού και θεωρούσε ότι η εκπαίδευση και η τεχνολογία θα οδηγούσαν στην αναρχική κοινωνία. Αργότερα, αν και παρέμεινε αναρχικός στις ιδέες, συνεργάστηκε με το εθνικιστικό κόμμα (Kuomintang).
• Li Shizeng (Λι Σιτζένγκ): Γιος υψηλόβαθμου αξιωματούχου, ο οποίος ίδρυσε στο Παρίσι την πρώτη μονάδα παραγωγής τόφου στην Ευρώπη για να χρηματοδοτήσει το αναρχικό κίνημα! Οργάνωσε το πρόγραμμα «Εργασία-Μελέτη», μέσω του οποίου χιλιάδες Κινέζοι φοιτητές (ανάμεσά τους και ο μετέπειτα ηγέτης Ντενγκ Ξιαοπίνγκ) πήγαν στη Γαλλία.

Στη Λογοτεχνία

• Ba Jin (Μπα Τζιν): Όπως αναφέρθηκε, είναι ο διασημότερος αναρχικός συγγραφέας. Το μυθιστόρημά του «Οικογένεια» (Jia) αποτελεί μια σφοδρή επίθεση στην πατριαρχική δομή της κινεζικής κοινωνίας, επηρεασμένη άμεσα από τις αναρχικές του πεποιθήσεις.

....................................

Οι αναρχικοί υπήρξαν η καθοριστική δύναμη πίσω από τη γέννηση του οργανωμένου εργατικού κινήματος στην Καντόνα (Guangzhou) κατά τη δεκαετία του 1910 και τις αρχές του 1920. Σε αντίθεση με τις μετέπειτα κομματικές δομές, οι αναρχικοί εστίασαν στην άμεση δράση και την αυτοοργάνωση των εργατών. 

Η Ανάπτυξη των Συνδικάτων

• Πρωτοπορία: Το 1918, αναρχικοί της Καντόνας βοήθησαν στην ίδρυση του Συνδικάτου των Εργαζομένων στα Τσαγεία (Guangzhou Teahouse Labor Union), το οποίο αριθμούσε περίπου 11.000 μέλη.
• Εξάπλωση: Μέχρι το 1921, οι αναρχικοί είχαν οργανώσει τουλάχιστον 40 συνδικάτα στην πόλη, καλύπτοντας επαγγέλματα όπως κουρείς, μηχανικούς και εργάτες σε εστιατόρια.
• Εκδόσεις: Ο Liang Bingxian εξέδωσε το 1918 το περιοδικό «Εργασία» (Labour), το πρώτο εργατικό έντυπο στην Κίνα, προωθώντας την ιδέα της γενικής απεργίας. 

Σημαντικά Γεγονότα και Επιρροή

• Εργατικό Συνέδριο (1922): Το πρώτο Εθνικό Εργατικό Συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στην Καντόνα το 1922 αποκάλυψε την τεράστια επιρροή των αναρχικών στις εργατικές οργανώσεις του νότου.
• Η Απεργία του Χονγκ Κονγκ (1922): Κατά τη διάρκεια της μεγάλης απεργίας των ναυτικών, δεκάδες χιλιάδες απεργοί κατέφυγαν στην Καντόνα, όπου οι αναρχικοί έπαιξαν κεντρικό ρόλο στην υποστήριξη και την οργάνωσή τους.
• Δομή: Τα αναρχικά συνδικάτα απέφευγαν την γραφειοκρατία και τις εκλογικές πολιτικές, επιδιώκοντας την κοινωνική επανάσταση και όχι την κατάληψη της κρατικής εξουσίας. 
  X-Boorman +3

Η Σύγκρουση με τους Κομμουνιστές

Από το 1923 και μετά, η άνοδος του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος άσκησε πίεση στους αναρχικούς. Οι Κομμουνιστές, διαθέτοντας αυστηρή οργάνωση και υποστήριξη, άρχισαν να απορροφούν τα συνδικάτα, μετατρέποντάς τα σε εργαλεία κομματικής πολιτικής, γεγονός που οδήγησε στη σταδιακή περιθωριοποίηση του αναρχοσυνδικαλισμού. 

The Anarchist Library +1

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

στοιχεία βίας εντοπίζονται κυρίως στην πρώιμη φάση του κινήματος (1900-1911), πριν ο Λίου Σιφού επιβάλει τον ηθικό αναρχοκομμουνισμό που απέρριπτε τη δολοφονία. Οι Κινέζοι αναρχικοί επηρεάστηκαν από τη ρωσική «μηδενιστική» παράδοση και τη γαλλική «προπαγάνδα διά της πράξεως».

1. Η «Εταιρεία Δολοφονιών» (Assassination Corps)

Ιδρύθηκε γύρω στο 1910 από τον Liu Shifu (πριν τη μεταστροφή του) και άλλους ριζοσπάστες στο Χονγκ Κονγκ και την Καντόνα.

• Ο Στόχος: Η εξόντωση υψηλόβαθμων αξιωματούχων της δυναστείας Τσινγκ (Qing) για να προκληθεί χάος και να καταρρεύσει η αυτοκρατορία.
• Το Περιστατικό του Σιφού: Το 1907, ο Σιφού επιχείρησε να δολοφονήσει τον στρατηγό Li Zhun. Η βόμβα εξερράγη πρόωρα στα χέρια του, με αποτέλεσμα να χάσει το αριστερό του χέρι και να φυλακιστεί. Αυτή η εμπειρία τον οδήγησε αργότερα να αποκηρύξει τη βία ως μέσο.

2. Η Απόπειρα του Wang Jingwei (1910)

Αν και αργότερα έγινε αμφιλεγόμενη πολιτική προσωπικότητα, ο Wang Jingwei ήταν τότε επηρεασμένος από αναρχικές ιδέες.

• Η Πράξη: Προσπάθησε να ανατινάξει μια γέφυρα στο Πεκίνο την ώρα που θα περνούσε ο Πρίγκιπας Chun (ο αντιβασιλέας). Η απόπειρα απέτυχε, αλλά η πράξη του αντιμετωπίστηκε με θαυμασμό από τους ριζοσπάστες της εποχής ως πράξη αυτοθυσίας.

3. Η Ομάδα του Παρισιού και η Τρομοκρατία

Οι αναρχικοί του Παρισιού (όπως ο Wu Zhihui) αρχικά υποστήριζαν τη «δολοφονία των τυράννων». Θεωρούσαν ότι η βία ήταν ένα απαραίτητο «καθαρτικό» για να απαλλαγεί η Κίνα από τον δεσποτισμό, αν και αργότερα μετακινήθηκαν προς την εκπαίδευση και τον πολιτιστικό μετασχηματισμό.

4. Σύγκρουση με τους Κομμουνιστές (Δεκαετία '20)

Σταδιακά, η βία μετατοπίστηκε από τις αντι-αυτοκρατορικές επιθέσεις στις οδομαχίες και τις συγκρούσεις για τον έλεγχο των συνδικάτων. Στην Καντόνα, αναρχικές ομάδες συγκρούστηκαν βίαια με κομμουνιστικές οργανώσεις, προσπαθώντας να διατηρήσουν την αυτονομία των εργατών απέναντι στην κομματική πειθαρχία.

Γιατί η βία υποχώρησε;

Μετά το 1912, ο Λίου Σιφού έπεισε το μεγαλύτερο μέρος του κινήματος ότι η αληθινή επανάσταση δεν έρχεται με βόμβες, αλλά με την αλλαγή της συνείδησης, την ηθική καθαρότητα και την κοινωνική οργάνωση. Έτσι, ο κινεζικός αναρχισμός έγινε περισσότερο ένα κίνημα εκπαιδευτικό και συνδικαλιστικό.

.........................

1. Η «Εταιρεία Δολοφονιών» (Assassination Corps)

Ιδρύθηκε επίσημα το 1910 στο Χονγκ Κονγκ και την Καντόνα από τον Λίου Σιφού, πριν την ειρηνική του μεταστροφή.

• Οργάνωση: Ήταν μια μικρή, μυστική ομάδα αφοσιωμένων επαναστατών. Η δομή της θύμιζε τις ρωσικές μηδενιστικές ομάδες.
• Στόχοι: Στοχεύαν σε κορυφαίους αξιωματούχους της δυναστείας Τσινγκ. Το 1911, μέλη της ομάδας (όπως ο Lin Guanci) κατάφεραν να δολοφονήσουν τον στρατηγό Fengshan στην Καντόνα χρησιμοποιώντας βόμβες.
• Ιδεολογία: Πίστευαν ότι μια εντυπωσιακή πράξη βίας («προπαγάνδα διά της πράξεως») θα έσπαγε τον φόβο του λαού και θα αποκάλυπτε την αδυναμία της αυτοκρατορίας.
• Τέλος: Μετά την επανάσταση του 1911 και την πτώση της δυναστείας, ο Σιφού διέλυσε την ομάδα, υποστηρίζοντας ότι η βία δεν χτίζει την αναρχική κοινωνία, αλλά μόνο η εκπαίδευση και η ηθική.

2. Οι Αναρχικοί και ο Τσιάνγκ Κάι Σεκ (Kuomintang)

Η σχέση των αναρχικών με τον Τσιάνγκ Κάι Σεκ και το εθνικιστικό κόμμα (KMT) ήταν μια από τις πιο αμφιλεγόμενες σελίδες του κινήματος.

• Η «Συμμαχία» κατά των Κομμουνιστών: Στα μέσα της δεκαετίας του 1920, πολλοί αναρχικοί της «Ομάδας του Παρισιού» (όπως ο Wu Zhihui και ο Li Shizeng) είδαν τους Κομμουνιστές ως μεγαλύτερη απειλή λόγω του αυταρχισμού τους. Έτσι, συνεργάστηκαν με τη δεξιά πτέρυγα του KMT υπό τον Τσιάνγκ Κάι Σεκ.
• Η Σφαγή της Σαγκάης (1927): Ο Wu Zhihui έπαιξε ρόλο στην ιδεολογική δικαιολόγηση της βίαιης καταστολής των Κομμουνιστών από τον Τσιάνγκ. Πίστευαν λανθασμένα ότι αν εξόντωναν τους Κομμουνιστές, θα μπορούσαν να επηρεάσουν το εθνικιστικό κόμμα προς αναρχικές κατευθύνσεις.
• Το Πανεπιστήμιο Εργασίας (Labor University): Με τη στήριξη του KMT, ίδρυσαν στη Σαγκάη ένα πανεπιστήμιο βασισμένο στις αρχές «Εργασία-Μελέτη». Όταν όμως οι αναρχικοί άρχισαν να ασκούν κριτική στον αυταρχισμό του ίδιου του Τσιάνγκ, εκείνος έκλεισε το πανεπιστήμιο το 1932 και κατέστειλε το κίνημα.
• Αποτέλεσμα: Αυτή η συνεργασία δίχασε το κίνημα. Οι «καθαροί» αναρχικοί κατηγόρησαν την Ομάδα του Παρισιού για προδοσία, ενώ ο Τσιάνγκ τελικά χρησιμοποίησε τους αναρχικούς για να εξοντώσει τους Κομμουνιστές και μετά τους περιθωριοποίησε πλήρως.
• ...................................

• 
  

  Σήμερα, στην ηπειρωτική Κίνα δεν υφίστανται επίσημες ή νόμιμες αναρχικές ομάδες, καθώς το πολιτικό σύστημα υπό το Κομμουνιστικό Κόμμα απαγορεύει οποιαδήποτε πολιτική οργάνωση εκτός του κρατικού ελέγχου. 

  GOV.UK

  Ωστόσο, η αναρχική επιρροή επιβιώνει με τις εξής μορφές:

  1. Παράνομη (Underground) Δράση

  • Υπάρχουν αναφορές για άτυπες ομάδες και δίκτυα που δραστηριοποιούνται κυρίως στον τομέα των εργατικών δικαιωμάτων.
  • Αυτές οι ομάδες συμμετέχουν συχνά σε απεργίες και τοπικές διαμαρτυρίες, λειτουργώντας «κάτω από το ραντάρ» των αρχών για να αποφύγουν τη σύλληψη. 

  2. Ψηφιακή Παρουσία και Διανόηση

  • Ο αναρχισμός επιβιώνει ως πνευματική τάση ανάμεσα σε νέους ριζοσπάστες και φοιτητές που αναζητούν εναλλακτικές στον κρατικό αυταρχισμό.
  • Υπάρχει έντονη δραστηριότητα σε ψηφιακές πλατφόρμες και φόρουμ, όπου μεταφράζονται αναρχικά κείμενα, αν και η λογοκρισία («Great Firewall») περιορίζει σημαντικά την εμβέλειά τους. 
    Reddit +1

  3. Χονγκ Κονγκ και Ταϊβάν

  • Στο Χονγκ Κονγκ, αναρχικές ιδέες ήταν ορατές κατά τη διάρκεια των μεγάλων διαδηλώσεων (π.χ. 2019) μέσω πρακτικών άμεσης δημοκρατίας και οριζόντιας οργάνωσης, αν και ο νέος Νόμος περί Εθνικής Ασφαλείας έχει καταστήσει τη δράση τους εξαιρετικά επικίνδυνη.
  • Στην Ταϊβάν, το κίνημα είναι πολύ πιο ελεύθερο, με ενεργές συλλογικότητες, εκδοτικούς οίκους και κοινωνικά κέντρα που διατηρούν ζωντανή την παράδοση του κινεζόφωνου αναρχισμού. 
    Reddit +1

  4. Η «Νέα Αριστερά» (New Left)

  • Ορισμένα στοιχεία της κινεζικής «Νέας Αριστεράς» δανείζονται αναρχικές έννοιες, όπως η αυτοδιαχείριση των αγροτικών κοινοτήτων και η κριτική στην παγκοσμιοποίηση, αν και συχνά αυτές οι τάσεις παραμένουν εντός ενός πλαισίου που δεν αμφισβητεί άμεσα την ύπαρξη του κράτους. 
    Wikipedia

  Συνοπτικά, ενώ ο οργανωμένος αναρχισμός έχει εξαλειφθεί ως ορατό κίνημα από το 1949, οι ιδέες του παραμένουν ένα «φάντασμα» που επανέρχεται σε περιόδους κοινωνικής αναταραχής.

• .....................

• Στο πλαίσιο της Κίνας, η Νέα Αριστερά (Xin Zuopai) δεν είναι ένα ενιαίο πολιτικό κόμμα, αλλά ένα πολυδιάστατο ρεύμα πνευματικής και πολιτικής σκέψης που αναδύθηκε τη δεκαετία του 1990 ως απάντηση στις οικονομικές μεταρρυθμίσεις και την εξάπλωση του νεοφιλελευθερισμού. 

  Wikipedia +1

• Η Κινεζική Νέα Αριστερά

  Οι υποστηρικτές της ασκούν έντονη κριτική στις αρνητικές συνέπειες του καπιταλισμού και της παγκοσμιοποίησης στην Κίνα, εστιάζοντας στα εξής:

  • Κοινωνική Ανισότητα: Αντιτίθενται στο χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών, καθώς και μεταξύ αστικών και αγροτικών περιοχών, που προέκυψε από τις μεταρρυθμίσεις του Ντενγκ Ξιαοπίνγκ.
  • Κρατικός Παρεμβατισμός: Υποστηρίζουν έναν ισχυρό ρόλο του κράτους στην οικονομία, τη διατήρηση των κρατικών επιχειρήσεων και τη διασφάλιση της κοινωνικής δικαιοσύνης.
  • Σχέση με τον Μαοϊσμό: Αν και πολλοί απορρίπτουν τις ακρότητες της Πολιτιστικής Επανάστασης, επιδιώκουν να επανεκτιμήσουν θετικά ορισμένες πτυχές της περιόδου του Μάο Τσετούνγκ, όπως η συλλογικότητα και η εξισωτική πολιτική.
  • Εθνικισμός: Σε αντίθεση με τη Δυτική Νέα Αριστερά, η κινεζική εκδοχή συχνά συνδυάζει την αντικαπιταλιστική ρητορική με έναν έντονο κινεζικό εθνικισμό και την αντίσταση στη δυτική ηγεμονία. 
    NUS - National University of Singapore +5

  Σημαντικές Προσωπικότητες

  • Wang Hui: Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Tsinghua, θεωρείται ο θεωρητικός ηγέτης του κινήματος, εστιάζοντας στην κριτική του εκμοντερνισμού και του νεοφιλελευθερισμού.
  • Cui Zhiyuan: Οικονομολόγος που υποστηρίζει εναλλακτικά μοντέλα ανάπτυξης που συνδυάζουν την αγορά με τη δημόσια ιδιοκτησία. 
    Stanford Center for East Asian Studies +3

  Διαφορά από την "Παλιά Αριστερά"

  Ενώ η Παλιά Αριστερά αποτελούνταν από παραδοσιακούς κομμουνιστές που αντιτάχθηκαν δογματικά σε κάθε μεταρρύθμιση τη δεκαετία του '80, η Νέα Αριστερά χρησιμοποιεί σύγχρονα εργαλεία της δυτικής κριτικής θεωρίας (όπως ο μεταμοντερνισμός) για να προτείνει έναν "κινεζικό δρόμο" προς τον σοσιαλισμό. 

  China Books Review +1