Ο Χούι καθηγητής

 

Ο Χούι Καθηγητής:

Πεκίνο, 1963. Στο μεταίχμιο μιας εποχής που αλλάζει, ένας αινιγματικός Στρατηγός ιδρύει το πιο παράδοξο τμήμα των κινεζικών μυστικών υπηρεσιών. Στόχος του δεν είναι οι χάρτες των εχθρών, αλλά η αποκωδικοποίηση της ανθρώπινης ψυχής.

Τρεις άνθρωποι που η κοινωνία έχει ξεγράψει, καλούνται να γίνουν τα μάτια του Προέδρου σε μια φλεγόμενη Μέση Ανατολή:

• Ο Χούι Καθηγητής: Ένας λόγιος που συνδυάζει τη σοφία του Κομφούκιου με το μεταφυσικό βάθος της καταγωγής του. Ένας άνθρωπος που έχασε τα πάντα στον Μεγάλο Λιμό και αναζητά το νόημα του χρόνου ανάμεσα στα ερείπια της ιστορίας.
• Ο Φτωχοδιάβολος Κλέφτης: Ένας επιζών των φυλακών με ακλόνητο κώδικα τιμής, που ξέρει ότι η μόνη αλήθεια βρίσκεται στο βλέμμα αυτού που δεν έχει τίποτα να χάσει.
• Η Αναλύτρια των Σκιών: Μια γυναίκα που απαρνήθηκε την οικογενειακή θαλπωρή για τη γεωπολιτική σκακιέρα, ικανή να δει τον πόλεμο πίσω από ένα παραδοσιακό κέντημα.

Η Αποστολή:
Στα στρατόπεδα της Ιορδανίας, ανάμεσα σε αντάρτες που φυλάνε σκουριασμένα κλειδιά χαμένων σπιτιών, η ομάδα θα ανακαλύψει ότι η κατασκοπεία είναι στην πραγματικότητα μια πράξη κατανόησης του πόνου. Από τις στέγες του Αμμάν μέχρι τις καραβάνες των καμηλών στην έρημο, οι τρεις τους θα κυνηγηθούν από δυτικούς πράκτορες, θα σωθούν από το ένστικτο των Φενταγίν και θα αναγκαστούν να αναμετρηθούν με τους δικούς τους δαίμονες.

Μια ιστορία για τη δικαιοσύνη, τη μνήμη και την ελιά που αρνείται να πεθάνει. Ένα φιλοσοφικό θρίλερ όπου το «γιατί» είναι πιο επικίνδυνο από το «πώς».

Το Τμήμα της Σιωπηλής Σκέψης: Η Παλαιστινιακή Αναφορά (1963)

Μέρος 1ο: Η Σύγκληση των Αταίριαστων

Πεκίνο, 1963. Ο Στρατηγός Λιν στάθηκε μπροστά στο παράθυρο του υπόγειου αρχηγείου του, παρατηρώντας την ομίχλη. «Η κατασκοπεία είναι η τέχνη του να κλέβεις μυστικά», είπε στον Λιανγκ, τον 30χρονο καθηγητή που καθόταν σκυφτός απέναντί του. «Αλλά η φιλοσοφική κατασκοπεία είναι η τέχνη του να καταλαβαίνεις γιατί ένας άνθρωπος δέχεται να πεθάνει. Εσύ, Λιανγκ, που έχασες τη γυναίκα σου στην πείνα, ξέρεις τι θα πει να σου αφαιρούν την ύπαρξη. Θέλω αυτόν τον πόνο να τον κάνεις ανάλυση».

Δίπλα στον καθηγητή, ο Τσεν, ο 25χρονος κλέφτης, έπαιζε με μια σκλήθρα στο τραπέζι. «Στρατηγέ, στη φυλακή έμαθα ένα πράγμα», είπε ο Τσεν με τη βραχνή φωνή του. «Οι ομάδες σε κάνουν αδύναμο. Ο καθένας κοιτάζει το τομάρι του. Εγώ δεν κάρφωσα κανέναν, όχι για το Κόμμα, αλλά γιατί αν προδώσεις τη λέξη σου, δεν είσαι τίποτα».

Η Μέι, η 28χρονη αναλύτρια, τους κοίταξε με περιφρόνηση. «Στρατηγέ, με στέλνετε με έναν καταθλιπτικό και έναν εγκληματία; Η οικογένειά μου με θεωρεί ντροπή επειδή δεν παντρεύτηκα έναν γραφειοκράτη. Τουλάχιστον αφήστε με να κάνω τη δουλειά μου σωστά».

«Θα είστε το Τμήμα Σιωπηλής Σκέψης», αποκρίθηκε ο Λιν. «Φεύγετε για το Αμμάν».

Μέρος 2ο: Στην Καρδιά του Πόνου (Αμμάν)

Το στρατόπεδο των προσφύγων μύριζε καπνό και υγρασία. Ο Λιανγκ πλησίασε τον Αμπού Μασούντ, τον γέροντα με το σκουριασμένο κλειδί.
«Αυτό το κλειδί, Αμπού Μασούντ, είναι η κατάρα ή η ελπίδα σου;» ρωτά ο Λιανγκ.
«Είναι η ταυτότητά μου, Κινέζε δάσκαλε», απάντησε ο γέροντας. «Το 1948, η Νάκμπα δεν μας πήρε μόνο τα σπίτια. Μας πήρε τη συνέχεια του χρόνου. Σαν να κόπηκε η ανάσα της ιστορίας μας».
Ο Λιανγκ έγραψε αργότερα: «Στην Κίνα έχουμε την "Εντολή του Ουρανού". Εδώ, η γη εκλάπη από τον "Άλλο". Αυτό δημιουργεί μια οντολογική ακύρωση που καμία ιδεολογία δεν μπορεί να θεραπεύσει, παρά μόνο η επιστροφή».

Την ίδια ώρα, η Μέι καθόταν με μια ομάδα γυναικών ανταρτισσών που κεντούσαν τα παραδοσιακά τατρίζ. Μια νεαρή γυναίκα, η Λέιλα, της έδειξε ένα μοτίβο.
«Αυτό είναι από το χωριό μου, τη Χεβρώνα», είπε η Λέιλα. «Το κεντάω για να μην το ξεχάσω».
«Εμείς στην Κίνα», είπε η Μέι, «κεντάμε για την αρμονία. Εσείς κεντάτε για την εκδίκηση;»
«Όχι», απάντησε η Λέιλα. «Κεντάμε για την Sumud – την επιμονή. Το κέντημα είναι ο χάρτης μας. Αν πεθάνουμε, ο χάρτης θα μείνει στα ρούχα των παιδιών μας».

Ο Τσεν βρισκόταν σε μια γωνιά με τους νεαρούς Φενταγίν. Καθάριζαν παλιά όπλα.
«Γιατί πολεμάτε;» ρωτά ο Τσεν έναν 20χρονο αντάρτη. «Για τον Μαρξ;»
Ο νεαρός γέλασε. «Πολεμάμε γιατί μας πήραν το "πρόσωπο", φίλε μου. Μας πέταξαν έξω μπροστά στα μάτια των μανάδων μας».
«Το λέμε "Mianzi"», είπε ο Τσεν. «Και στη φυλακή έμαθα ότι αν σου πάρουν το πρόσωπο, το μόνο που σου μένει είναι να γίνεις ο ίδιος το όπλο».

Μέρος 3ο: Η Καταδίωξη και η Θυσία

Η ενέδρα έγινε το τελευταίο βράδυ. Πράκτορες της Δύσης και Ιορδανοί ασφαλίτες περικύκλωσαν το κτίριο.
«Θέλουν την αναφορά!» ούρλιαξε η Μέι.
«Πάνω!» διέταξε ο Τσεν.
Πήδηξαν στη στέγη. Ο Λιανγκ ένιωθε τα πόδια του να τρέμουν, αλλά ο Τσεν τον άρπαξε. «Τρέχα, δάσκαλε! Η ιστορία σου δεν τελειώνει εδώ!»

Πηδούσαν από ταράτσα σε ταράτσα, πάνω από το κενό, με τις σφαίρες να θρυμματίζουν τις καμινάδες. Κατέβηκαν στο παζάρι, τρέχοντας ανάμεσα σε πάγκους με μπαχαρικά. Στο τέλος ενός στενού, βρέθηκαν σε αδιέξοδο.
«Τελειώσατε», είπε ένας πράκτορας σημαδεύοντας τη Μέι.
Τότε, από τις σκιές των στενών, ξεχύθηκαν οι νεαροί Φενταγίν. «Για τον Τσεν!» φώναξε ο νεαρός αντάρτης και τα πολυβόλα τους άρχισαν να κελαηδούν. Μέσα στον χαλασμό, οι αντάρτες δημιούργησαν έναν διάδρομο. «Φύγετε! Οι καμήλες σας περιμένουν στην άκρη της ερήμου!»

Μέρος 4ο: Η Έρημος και ο Καθρέφτης

Το ταξίδι με τις καμήλες προς το Ιράκ ήταν μια δοκιμασία. Η ζέστη το πρωί και το ψύχος τη νύχτα έφεραν την ομάδα στα όριά της.
«Είσαι μια παγωμένη αναλύτρια, Μέι!» ξέσπασε ο Τσεν μια νύχτα. «Για σένα η Λέιλα είναι ένα στατιστικό στοιχείο!»
«Και για σένα, Τσεν, είναι απλώς ένας λόγος για να πιάσεις το όπλο!» απάντησε εκείνη με δάκρυα. «Δεν καταλαβαίνεις ότι αν δεν πείσω τον Στρατηγό με λογική, δεν θα πάρουν ποτέ βοήθεια;»
Ο Λιανγκ παρενέβη: «Σταματήστε. Ο Τσεν είναι η καρδιά που πονάει, η Μέι είναι το μυαλό που σχεδιάζει. Εγώ είμαι ο καθρέφτης που δείχνει ότι όλοι είμαστε το ίδιο κάτω από την άμμο».

Μέρος 5ο: Το Σκεπτικό του Στρατηγού

Όταν μπήκαν στο γραφείο του Στρατηγού Λιν, μύριζαν έρημο. Ο Λιανγκ άφησε τα χειρόγραφα στο τραπέζι. Ο Στρατηγός τα διάβασε αργά, για ώρες, ενώ εκείνοι περίμεναν όρθιοι. Τέλος, άφησε τα γυαλιά του και τους κοίταξε.

«Ακούστε με προσεκτικά», ξεκίνησε ο Λιν, η φωνή του ήταν χαμηλή και επιβλητική. «Η ανάλυσή σας για την "Ελιά" και το "Κλειδί" είναι αριστουργηματική. Αλλά ο κόσμος δεν κινείται μόνο με σύμβολα. Το Ισραήλ είναι μια πραγματικότητα που κατέχει εδάφη, και η Ιορδανία είναι ένα βασίλειο που τρέμει τους πρόσφυγες που φιλοξενεί. Εσείς είδατε την ψυχή των Παλαιστινίων, αλλά εγώ πρέπει να δω τη σκακιέρα».

Σηκώθηκε και άρχισε να περπατά στο δωμάτιο. «Δεν θα εισηγηθώ σήμερα τη στήριξη της PLO. Είναι πολύ νωρίς. Το Κόμμα δεν είναι έτοιμο να δεσμευτεί σε μια σύγκρουση που μπορεί να διαρκέσει έναν αιώνα. Όμως», είπε και χτύπησε το χέρι του πάνω στα χαρτιά, «ο Πρόεδρος θα αναχωρήσει για την Ιορδανία έχοντας αυτή την ανάλυση στις αποσκευές του. Όταν θα καθίσει απέναντι στον Αραφάτ και τον Βασιλιά Χουσεΐν, δεν θα βλέπει απλώς δύο ηγέτες. Θα ξέρει τι κρύβεται πίσω από το κέντημα των γυναικών και τι σημαίνει η σιωπή των Φενταγίν. Θα ξέρει ότι η "Sumud" είναι μια δύναμη που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ή να μας καταστρέψει αν την παρερμηνεύσουμε».

Τους κοίταξε έναν-έναν. «Προσφέρατε στον Πρόεδρο το πιο πολύτιμο όπλο: την κατανόηση. Τώρα, ξεκουραστείτε. Το Βιετνάμ περιμένει, και εκεί η ανάλυσή σας θα κρίνει αν θα στείλουμε σφαίρες ή απλώς συμβούλους».

Οι τρεις τους βγήκαν στο κρύο Πεκίνο, γνωρίζοντας ότι η ιστορία τους μόλις είχε αρχίσει να γράφεται.